فقط یک هفته مانده بود

تا دستهایمان سرشار از گرمی عشق

به هم پیوند خوردند

روزی که شب نشد

هفته ای که هفته نشد

خورشید شرمسار از دیدن من

ابرها را به میهمانی دعوت کرده بود

ابرها برایم اشک میریختند

باد دیگر نغمه های عشق نمیخواند

روزگارسیاه پوشید برای من

روزی که چشم ها خون میباریدند

سیاهی در مقابل سر نوشت من

سر تعظیم فرود آورده بود

روزی که شب نشد

هفته ای که هفته نشد

لعنت به یک لحظه

لعنت به یک هفته

کودکی شش ساله

روی سنگ فرش خیابان

دارد از سرما می لرزد

جوانی در پس بیشه ی تنهایی

آنجایی که ما نمی تابد

دارد خیال عشق می بافد

پیر مردی دوش شمع عمرش رو فوت کرد

آری پیر مرد جان سپرد

ما در شلوغی خود گم شده ایم

پیر مرد از دست رفت

به فکر کودک باشیم

جوان را از جنون نجات دهیم

                                                  (( احسان امیری))

فردا خواهد آمد

روزی خواهد شد

زندگی تازه

دل ها یک رنگ

گل ها می خندند

در دل تاریکی شب

نور ماه می رقصد

ستارگان  بر دور ماه طواف می کنند

اشک ها از شادی خواهند بود

عاشقان نت شادی می نوازند

شاعران شعر زندگی می سرایند

قلب های چموش آرام می گیرند

من معنا ندارد

زندگی در  ما معنا می شود

بچه ها در مدرسه کتاب عشق می آموزند

روزگار عشق بازی می کند

فردا خواهد آمد

فردا نزدیک است

                                                  ((   احسان امیری))

ای همسفر جاده های بی پایان

تنها  همدم بی کسی های من

قاصد روزهای بهاری

هم نفس سکوت شبها

با تمام وجود تو را حس  می کنم

همیشه همه جا در کنارم هستی

همین نزدیکی ها

همسا یه ی دیوار به دیوار کوچه ی ابری

کنار این صندلی چوبین شکسته

با نفس هایم نفس می کشی

با اشکهایم اشک می ریزی

تو را دوست دارم

هستی در کنارم

بی آ نکه بدانم

همیشه همه جا

چون باور دارم که هستی

از تو من به خود رسیدم

نام تو را فریاد می زنم

نفس بکش

زندگی کن

باورت می کنم

باور کن

            (( احسان امیری))

از چشمهای ابریم

هنوز می بارد

باران دلتنگی

بر روی گونه های خشکیده ام

و آرم می کند

غباری که سراسر دلم را فر گرفته

از دستهایم هنوز پیداست

که گرمی دستهای تو را می خواهد

دستهایی که

از نوشتن نام تو چروکیده  شدند

و همچنان نام تو را می نویسند

هنوز هم شعر دلتنگی ام ناتمام می ماند

به یاد تو که می افتم

اشک هایم روی کاغذ دلتنگی می چکند

و تازه می کند

داغ مرا

و تر می کند

کا غذ دلتنگی را

هنوز  از لای در باز پنجره

یک خط شعر روی دیوار رامیخوانم((می روم با لا تا اوج من پر از بال و پرم))

هنوز هم بی تو هستم

هنوز هم تنهایم

هنوز هم بی تو می سوزم

                       ((احسان امیری))